09.11.1993. godine jedinice Hrvatskog vijeća obrane (HVO) i Hrvatske vojske (HV) srušile su Stari most u Mostaru.
Most je bio remek-djelo osmanske arhitekture na Balkanu i jedan od najvrijednijih kulturno-historijskih spomenika u svijetu. Prije nego što je srušen, most je pretrpio veliki broj direktnih artiljerijskih pogodaka sa pozicija HVO-a i Hrvatske vojske.
Dan ranije, 8. novembra (na današnji dan) , snage HVO i HV su počele sa kampanjom rušenja mosta ispaljujući na desetine projektila u luk i kule mosta. Sve je okončano dan kasnije u 10 sati i 16 minuta, kada se “Stari” sunovratio u Neretvu. Obnova Starog mosta počela je simboličnim izvlačenjem kamenih blokova iz Neretve.
Čin rušenja Starog mosta snimljen je kamerama, a snimak je brzo obišao cijeli svijet.
U trenutku rušenja star 427 godina, most je djelo osmanlijskog arhitekte Mimara Hajrudina. Njegovo rušenje često se spominje u kontestu potpunog poraza civilizacije tokom rata u Bosni i Hercegovini koji je trajao od 1992. do 1995. godine.
Za rušenje Starog mosta direktno se smatra odgovornim Slobodan Praljak, bivši čelnik Glavnog stožera HVO-a, koji je tokom izricanja osuđujuće presude popio otrov u sudnici Međunarodnog suda za bivšu Jugoslaviju u Hagu u novembru 2017. godine.
No, prvostepeno vijeće haškog suda utvrdilo je kako je most mogao biti legitimni vojni cilj HVO-a. To je objašnjeno činjenicom da ga je, uz stanovništvo dijela grada pod opsadom, koristila i Armija Republike Bosne i Hercegovine. Međutim, Vijeće je zaključilo da je počinjena nesrazmjerna šteta građanima kojima je bio jedina komunikacija i mogućnost dobavljanja pomoći. Sudsko vijeće je zaključilo kako je granatiranje bilo tako intenzivno da se most mogao smatrati uništenim već dan ranije, prije nego što se uistinu obrušio u Neretvu.
Stari most, visok 24 metra u najvišem dijelu, obnovljen je i otvoren u julu 2004. godine, a 2005. godine uvršten je na listu UNESCO-ovih zaštićenih spomenika kulture.
